سلام
امشب 4شنبه سوريه! من امروز هم مدرسه بودم!
امشب هم مدرسمون شب نجوم داريم، رصد از ساعت 12 شروع ميشه! امّا برنامه از از 7ه!
احتمالاً تا 5 صبح هم طول ميکشه!
توجه داشته باشيد که ما فردا ساعت 8 صبح کلاس شيمی داريم!
همش تقصير اين آقای حاتميه ديگه! دبيره شيميمون رو ميگم، يه خط در ميون مياد سر کلاس!
"امروز حوصله حرف زدن ندارم، سؤالم نياوردم بدم حل کنيد، بريد خونه!"
يا اينکه زنگ ميزنه ميگه نميام!
و چون بعد از عيد قرار نيست بيايم مدرسه، بايد فردا بريم!
حالا من ميخوام از روز آخر -که امروز نشد => فرداست- فيلمبرداری هم بکنم، و چون که بايد از ساعت 5 تا 8 صبح مدرسه بمونم، بايد دوربينو امشب ببرم! ساعت 12 شب!
و چون اونا يه فيلمبردار کم دارن، بايد برم فيلم هم بخرم براشون فيلمبرداری هم بکنم!
اصلاً نميدونم فيلم دوربين mini-DV کجا ميفروشن؟!
قبل از همه اينا، امشب 4شنبه سوريه مثلاً! و من به خواهرم گفتم يه جا بريم، گفت خجالت بکش! و منظورش اين بود که مثلاً پيش دانشگاهی يی!
اينم از 4شنبه سوری ما! يا به قول راديو و tv آخرين 3 شنبه/4شنبه ی سال! [من بالاخره نفهميدم اگه 3 شنبه است پس چرا بهش ميگن 4شنبه سوری؟!؟!]
حالا اينا که برنامه آيندس که بد خواهد بود! امروز و بگم...
امروز من رفتم کپی رو به رو مدرسمون، 2500 تومان کپی گرفتم!!! از چی؟ از جزوه بچه ها!
مريم هم که تجربيه دوتا دفتر داده بود که کپی بگيره!!!! يارو جوهره دستگاهش تموم شد!!!
خيلی ضايع بود.... به مهسا ميگفت شماها مثلاً مدرسه ی تيزهوشان ميريد!!! اينهمه جزوه رو نداريد ميخوايد کپی بگيريد؟؟ راحتيد ديگه نميريد سره کلاس ميآيد کپی ميگيريد! ....
ميخواستم بهش بگم واسه تو که بد نشد ممّد آقا   تو پولتو ميگيری... اصلاً به تو چه.....
تازه هنوز يه دفتر عربی مونده که کپی نگرفتم! امشب بايد علاوه بر اينهمه کار که دارم بيرونم برم! چون نه کاغذ چکنويس دارم نه مارکر و تازه اينو هم بايد کپی بگيرم! اونوقت نشستم وبلاگ مينويسم.....
انگار برم خيلی بهتره! برم يه فکری واسه بدبختی خودم بکنم ببينم بايد چه گلی به سرم بگيرم....
فعلاً byebye 

 نوشته شده توسط محيا ساعت 1۷:56

 

دو تا چيز درباريه متن بالا بگم، اول اينکه، پارسال نرفتم تو مدرسه شب نجوم! ولی فرداش رفتم مدرسه!
دوم اينکه من هنوز با اين قضيه ی 4شنبه سوری مشکل دارم! چرا سه شنبه جشن (؟؟!؟) ميگيرن بعد بهش ميگن 4 شنبه سوری؟!؟! (همه ميگن چون شب 4 شنبه اس!!! خب باشه، اينکه نشد دليل!) با يه چيز ديگه هم مشکل دارم، چرا اخيراً تو صدا و سيما به جای "4شنبه سوری" ميگن آخرين سه شنبه (يا 4شنبه) ی سال؟
يه چيز ديگه هم درباره ی پارسال بگم؟ ميگم ديگه ميخواستم بگم که پارسال اينقدر ها هم بد نبود، اينو اول شب نوشتم (ساعتش نمیدونم درسته یا نه؟!) و اون موقع خيلی حالم گرفته بود، هيچکی با من بيرون نمي اومد و من اعصابم بدجور خورد بود! تنها چيزی که به ذهنم رسيد اين بود که يه جا درد دل کنم، و اونم اينجا بود، چون تازه وبلاگ رو راه اندخته بودم! و (مشابه کودکان!) ذوق داشتم! [حرف وبلاگ شد، اينم بگم تا يادم نرفته، من اين وبلاگ رو فقط واسه خودم مينويسم! من علاقه ی شديدی به بيان احساسات دارم! يعنی وقتايی که ناراحتم، با بيان ناراحتيم، خودم ناراحتيم نصف ميشه! و وقتايی که خوشحالم، با بيان خوشحاليم (و خوشحال ديدن ديگران) خوشحاليم دو برابر ميشه! واسه همين و به اضافه ی اينکه من يک انسان مؤنث هستم! و از کودکی ياد گرفتم که احساساتمو بيان کنم، (چون اصولاً دخترا از کودکی ياد ميگيرن که احساساتشونو بروز بدن! و پسرا -منظورم انسانهاي مذکّر هستش- ياد ميگيرن که احساساتشون فقط براي خودشون باشه، براي مثال به اين جمله توجه کنيد: مرد که گريه نميکنه!!!! در حالی که گريه فقط يک راه نشون دادن احساس ناراحتیه و ناراحتی زن و مرد نداره که! يعنی پسرا از بچگی ياد ميگيرند که درون-فکن باشن، (daroon-fekan يعنی کسیکه احساساتش رو فقط واسه خودش نگه میداره و بروز نمیدتشون) و دخترا برون-فکن! (boroon-fekan يعنی احساستشون رو ميريزن بيرون!!) البته اينکه ميگم پسرا، دخترا، حکم کلّی نميدما، خيلی از پسرا برون-فکن اند و خيلی از دخترا هم درون-فکن اند! نمونه اش مامان خودم، که به نسبت، خيلی درون-فکن هستش! اينکه خانوما بيشتر دوس دارن صحبت کنن هم، واسه همينه که دوس دارن احساستشون رو share کنن! از موضوع پرت نشيم، داشتم ميگفتم اين وبلاگ رو فقط واسه اين مينويسم که خيلی موجود برون-فکنی هستم و احساساتمو بايد خالی کنم! يا به يک (يا چند) نفر ميگم، يا اينکه رو کاغذ مينويسم! يا اينکه به علّت اينکه بگم منم وبلاگ دارم پس هستم! و اينکه بگم منم همگام با تکنولوژی پيشرفت ميکنم، اينجا -تو وبلاگ- مينويسمشون! اگه کسی دوس نداره احساسات منو بخونه، نياد نخونه! من توقع نظر از کسی ندارم! ولی اينکه نظر ميدين و وقت ميذارين و اينارو ميخونين کلّی برام ارزشمنده، با اين کارتون احساس مهم بودن ميکنم! احساس ميکنم بهم توجه شده، منم آدم حساب شدم! واسه همين وقتی نظر ميدين کلّی خوشحال ميشم! حتّا اگه نظرتون انتقادی باشه!!! من تعداد نظرات يا خواننده هاي وبلاگم هم زياد برام مهم نيست، (دقت کردين که تو وبلاگم شمارنده نذاشتم؟ واسه اين نيس که بلد نيستم، چون برام مهم نيس که هر روز چند نفر ميان اينجارو ميخونن!) راستی يکی ديگه از دلايل اينکه کامنت هاتون رو دوست دارم اينه که، از ارتباط برقرار کردن خوشم مياد، از نظر و ايده و حرف جديد خوشم مياد، و کامنت های شما همه ی اين هارو داره! بگذريم... خيلی پر حرفی کردم!]
(خودمونیم! چه [ ]  طولاني یی بود! )

موضوع چی بود؟ آهان، 4شنبه سوري پارسال که حالم گرفته بود، بعد از نوشتن اين مطلب تو وبلاگم (اون قديميه!) اميرمعين اومد خونمون، و سر کوچه با پيام و احسان و اميرمعين يه مقداری ترقه بازی کرديم! بعدش هم با اعظم و اميرمعين رفتيم بيرون (با ماشين اعظم!) و کلّی خوش گذشت و تلافي ضدّحال اوّل شب در اومد! يه چيزی که خيلی باحال بود اين  بود: " چندتا دختر و پسر، يه آتيش روشن کرده بودن، ما با ماشين 3-4 متري اونا وايساده بوديم، اونا يکی-دو تا ترقه سيگاري معمولی انداختن جلو ماشين ما، امير يه دونه از اين سيگاری ها که 2-3 برابر کلفت تره، روشن کرد اندخت تو آتيش اونا! اونا هم  اولش خنديدن، گفتن وای وای، ما ترسيديم! چقدر وحشتناک بود! بعد که ترقه هه ترکيد، اونا يهو همشون نزديک به يک متر پريدن بالا! و ما کلّی بهشون خنديديم! خدايیش خيلی باحال ضايع شدن! "
همين ديگه، چيز بيشتری از 4شنبه سوري پارسال يادم نمياد، جز اينکه اگه اميرمعين نبود، عمراً اعظم منو نمي برد بيرون! اونم با ماشين! اونم تا 7سنگان! آقای اميرمعين، پسر پسرعموي گرامي من و پسر دختر دايي گرامي من و پسر پسر خاله ی گرامي من (اينقدر که فاميلی، تقريباً حکم برادر داری ديگه )، من همينجا از شما تشکر ميکنم کاش امسال هم مي اومدی! حالا اشکال نداره، ايشالّا سال ديگه! ايشالّا صد سال زنده باشی، باهم بريم 4شنبه سوری،...
راستی من حافظه ام که خراب بود، جديداً خيلی خرابتر شده، خودم احساسه "دری" ( dori اون ماهی آبيه توي کارتون نمو، nemo که حافظه اش 7 ثانيه بود!) بودن ميکنم! خيلی بدجور فراموشکار شدم! اگه يه وقت يه چيزيو بهتون 2-3 بار گفتم، يا يه چيزي که بايد ميگفتم رو نگفتم، و از اين قبيل موارد اگه پيش اومد، بدونين که من دارم به يک "دری" تبديل ميشم!
(آاااا، چقدر زياد نوشتم! حالا بازم هست!)
ديگه اينکه، من امروز صبح از خواب بيدار شدم، تصميم گرفتم برم دانشگاه ببينم چه خبره! از شدّت خوابالودگی جای اينکه برم آشپزخونه، رفتم تو مبل! و به طرز بدی از صبح تا حالا پام درد ميکنه! (من يه بار تو دانشگاه گفتم گلوم درد "مياد" همه کلّی مسخره ام کردن و بهم خنديدن )
امروز رفتم دانشگاه، فقط 4-5 نفر بوديم، ولی کلّی خنديديم! يه بار يه نفر به شوخی يه نصيحتی کرد، گفت "تا ميتونی بقيه رو سر کار بذار!" امروز از اين نصيحتش پيروی کردم، با پريسا و فربد و مهدی، (همکلاساي دانشگاه، که امروز اومده بودن!) 3-4 نفر ديگه از بچه هاي کلاس رو گذشتيم سر کار، و خودمون کلّی خنديديم! البته من يهو وجدانم بيدار شد (و ياد اين جمله افتادم که: بهم نخنديم؛ باهم بخنديم)، گفتم به اونا خبر بديم که سر کار بودن! و همين کار رو هم کرديم، و بيشتر باعث خنده شد، چون اونا باور نميکردن!!!!
اين پست (که با عرضه پوزش طولانی شد!) قرار بود درباره ی 4شنبه سوری باشه خيره سرم! درباره ی همه چی گفتم به جز 4شنبه سوري امسال! (يعنی ديشب!) به نظرتون بگم؟ ok فقط واسه اينکه به اسمش يه ربطی داشته باشه و سيم رابط نياز نداشته باشه، ميگم!
البته چون خيلی خسته ام، مختصر و مفيد (چه فايده ای داره؟ شما فهميديد به منم بگيد!) ميگم!

اوّلش هيچکس نميخواست بره بيرون، و دوباره من کلّی اعصابم از دست همه داغون شد.
بالاخره با ابوت و احسان و شادی و نيکتا و رؤيا رفتيم بيرون.
اول رفتيم زمين شقايق. (محض اطّلاع بگم که ميدون جانبازان و خيام و باغهای 7سنگان هم شلوغ پلوغ بوده، که ما نرفتيم)
رؤيا بعد نيم ساعت برگشت خونه.
احسان پلاستيک يکی از کپسول هايی که ترکيد خورد به پيشونيش، و اينقدر بد اخلاق بازی در آورد که ما رو بيچاره کرد (هنوز هم گير ميده!)
من هم کلّی بد اخلاق بازی در آوردم و داد بيداد زدم و دعوا کردم!
دانيال اومد دنبال نيکتا، باهم رفتن باغ يکی از آشناهاشون.
ما رفتيم رزجرد، يه کم ترقه بازی کرديم، شام کباب کوبيده خورديم، هوا هم نسبتاً سرد بود. (اولش من يکم تخس بازی درآوردم و گفتم شام نمی خورم! ولی بعدش آدم شدم!)
رفتيم 7سنگان، از رو آتيش پريديم!
حدوداي ساعت 1 برگشتيم خونه! (در تمام مدتی که تو ماشین بودیم ذغال اخته و تخمه می خوردیم!)
من داشتم از خواب ميمردم، در نتيجه خوابيدم!
قصّه ی ما به سر رسيد کلاغه به خونش نرسيد! بالا رفتيم ماست نبود، پايين اومديم دوغ نبود، قصّه ی ما دروغ نبود! بالا رفتيم دوغ بود، پايين اومديم ماست بود، قصّه ی ما راست بود!
خوب... ديگه وقته خوابه...

byebye